عقل

شاید در رابطه با جامعه مهدوی زیاد شنیده باشیم، جامعه ای که پر از عدل و داد است و در آن امنیت، رفاه، آسایش در بالاترین سطح خود به تحقق می رسند.
اما شاکله اصلی جامعه مهدوی چیست؟
آن چیزی که جامعه مهدوی را با دیگر جوامع بشری تا آن عصر متمایز می کند، چیست؟
آیا تنها وجود امام معصوم شاه کلید تمام این اتفاقات است؟ پس در عصر دیگر ائمه معصومین چرا این اتفاق رقم نخورده است؟
آیا وضع قوانین و مقررات و قدرت بازدارندگی آنها مانع از بروز فساد و انحراف جامعه در عصر مهدوی میشود؟ که اگر اینگونه است چرا در حال حاضر در جوامعی با قوانین و ساختارهای کنترلی فراوان باز هم شاهد بروز فساد هستیم؟
و هزاران دلیلی که ممکن است به ذهن هر کدام ما برسد.
اما واقعیت آن است که محقق کننده جامعه مهدوی چیزی غیر از "عقل" نیست.
انسان ها در جامعه مهدوی عاقل اند.
که رسول حق بر ما متذکر شده است که " لا دينَ لِمَنْ لا عَقْلَ لَهُ" کسی که عقل ندارد دین هم ندارد.
بدین معنا که لازمه دینداری هم عقل است.
جامعه مهدوی جامعه ای است مملو از عقل
که همه چیز در سایه عقل به بار می نشیند.
محبت، دوستی، عشق، رفاه، آسایش، صلح و تمام آرزوهای بشری در سایه عقل محقق خواهند شد.
اما شاید سوال مهمتر آنجاست که شخص ما تا همین لحظه برای تحقق جامعه مهدوی چه قدم هایی برداشته ایم؟
آیا برای رشد عقل در جامعه کاری کرده ایم؟
آیا برای رشد عقلی خود اقدامی کرده ایم؟
تنها عاقل ها منتظران واقعی اند نه آنها که بی هیچ تلاشی تنها به دنبال منجی مشکلات کوچکشان هستند.

پ.ن:

- بازگشت به خشت و نوشتن و فکر کردن حال خوبی دارد.