یاد و نام

حتما برای همه ما اتفاق افتاده که رفتاری از کسی ما را یاد شخص دیگری بیندازد حال این رفتار در وجه حداقلی شامل سیما و پوشش و سبک راه رفتن باشد یا در وجه حداکثری خلق و خو باشد.
حتما همه ما مخاطب این کلام بوده ایم که شخصی به ما گفته باشد این سبک پوشش تو، این طرز راه رفتن تو، این اخلاق تو مرا یاد فلان شخص می اندازد.
فرق است میان یاد و نام و فرق است میان نامی از کسی بردن با یادی از آن زنده نگاه داشتن.
و ما مامور به زنده نگاه داشتن یادها هستیم نه نام ها

پ.ن:
- دست از طلب ندارم تا کام من برآید، یا تن رسد به جانان یا کام من برآید.
- ما به قدرت هایمان واقف نیستیم که اگر بودیم اینگونه در التهاب محیط پیرامونمان دست و پا نمیزدیم. ما را ساخته اند بهر سلطنت و ما مزاجمان به درویشی خوش ندارد.