شاد زیستن

شادی قطعا یکی از مواهب الهی است که مردمان را نیرو می دهد در پیمایش مسیر زندگانی و صعوبت های مسیر را سهل می نماید.
پس آدمی را شاد زیستن نه تنها امری دلپذیر، بلکه امری ضروری است. چرا که پستی و بلندی زندگی را نه می توان انکار کرد و نه می توان نادیده گرفت پس قطعا نیروبخشی چون شادی باید در سرتاسر مسیر همراه و ملازم آدمی باشد.
و اما شادی، شادی آن حس رضایت درونی است از خویشتن در پیمایش مسیر و در مقابل غم نیز همان حس درونی است در عدم رضایت از خویشتن.
جستجوی شادی در جایی غیر از خویشتن، امری مضحک است. به عبارت صحیح تر شادی حقیقی تنها امری درونی است و عوامل بیرونی تنها می توانند بعنوان محرک در تشدید و یا تخفیف در شکل گیری این حس سهیم باشند.
به نظر می رسد مهمترین عامل در جوشش حس شادی "امید" است. امید همواره بعنوان قیدِ زمان پیش رو استعمال می شود و به عبارتی امید همواره امید به آینده خوانده می شود.
امید به آینده تنها از ضمیر خوش بین، متحرک، پویا و دارای افق بر می آید. خویشتنی که برای خویش هدفی را تصویر کرده و تلاشش را برای رسیدن به آن مصروف داشته و نه بی هدف است که به سردرگمی بینجامد و نه آنقدر هدف مبهمی دارد که عدم امید در تحقق آن موجب رخوت گردد.

پ.ن:
۱- هدف، تلاش و امید به آینده در دل آدمی شادی را شکوفه میزند.
۲- شاد زیستن قطعا یکی از وجوه مومنانه زیستن است اما نیازی نیست همیشه کلام رنگ و بوی دین داشته باشد، گاهی از همین وجوه ساده زندگی می توان بدون ادبیات دینی سخن گفت.
۳- در رابطه با غم حرف های مهمی می توان زد که باشد به وقتش.
۴- این روزها حال ما خوب است و بسیار یاد جمع یاران میکنم که هر کدام سخت مشغول خدمتی هستند و هدفی و تلاشی و امیدی به آینده که قطعا شادند و من از این شادی، خوشحال.