ما و امتحان

دو راه بیشتر نداری
یا در خودت همه صفات را در اوج پرورش میدهی که این کار من و تو نیست و نفسی طیب میخواهد و استادی گرانسنگ که من ندارم.
و اما دوم راه آن است که بیاموزی توکل را
با خودت هر روز و هر لحظه مرور کنی، گر نگهدار من آنست که من میدانم/شیشه را در بغل سنگ نگه میدارد.

پ.ن:

- ما آمده ایم که اسوه شویم و مایه آرامش دیگران.

- توکل هم دنیایی از حرف است که بماند برای خواص.

- حاشا که سختی راه فرزندان روح الله را بی تاب کند.